103 Halfvor haar gevraagd had, omdat zij rijk was en van goede familie. Zij had er nooit aan gedacht, dat hij van haar houden zou om haarzelfs wil. Zij wist wel, dat ze niet tot die soort van meisjes behoorde, waar jongens van houden. Zelf was ze ook niet verliefd geweest, op Halfvor noch op Eljas. Maar toen Halfvor kwam en haar met dit vreeselijke wilde helpen, dat zij te dragen had, werd Karin geheel overweldigd door zoo iets groots, zoo iets ongehoords. Hoe was het mogelijk, dat Halfvor zoo goed voor haar kon zijn. Hij moest zeker van haar houden, die Halfvor, hij moest van haar houden ; anders zou hij haar niet op die manier te hulp komen. Karins hart begon heftig te kloppen. Er werd iets in haar wakker, wat zij nooit te voren had gevoeld. Zij vroeg zich verbaasd af, wat dat wezen kon, tot zij plotseling begreep, dat Halfvors goedheid haar ijskoud zieleleven verwarmd had, en dat liefde voor hem nu in haar opbloeide. Halfvor ging voort haar zijn plan uit te leggen, bevreesd als hij was, dat zij tegenwerpingen zou maken : » 't Is ook jammer voor Eljas zooals 't nu is," zei hij. „Hij heeft wel wat afwisseling noodig. En zoo lastig als hij voor jou is, wordt hij niet voor mij. 't Wordt alles anders als er een man in huis is, waar hij ontzag voor. heeft." Karin wist niet wat zij zou zeggen ; ze meende, dat zij geen beweging zou kunnen maken of een woord zeggen,