I 04 zonder dat Halfvor merken zou dat ze hem lief had. En toch moest ze hem antwoorden. Eindelijk zweeg Halfvor en bleef haar staan aanzien. Karin stond als onwillig op, ging naar Halfvor en streek hem zacht over de hand. „God zegen je, Halfvor, " zei ze met gebroken stem. „God zegen je." Hoe voorzichtig ze ook geweest was, moest Halfvor toch iets gemerkt hebben, want hij greep snel haar beide handen en trok haar naar zich toe. „Neen, neen !" riep ze verschrikt, rukte zich los en snelde weg. Eljas ging nu bij Halfvor inwonen, en lag den heelen zomer in de kamer achter den winkel. Halfvor behoefde toch niet lang last van hem te hebben, want hij stierf al in den herfst. Kort daarna zei Moeder Stina tot Halfvor : „Nu moet je mij één ding beloven." Halfvor zag verschrikt op. „Je moet mij beloven geduld met Karin te hebben!" „Ja, zeker zal ik geduld hebben, " zei Halfvor verbaasd. „Ja, ze is iemand die de moeite waard is te winnen, zelfs al moest men zeven ronde jaren wachten." Maar 't was nu niet zoo gemakkelijk voor Halfvor om geduld te hebben, want hij hoorde nu van den een, dan van den ander, die Karin 't hof maakte. Dat