Iog De inspecteur wist zoo gauw niet, wat hij zeggen zou. Hij wilde niet scherp zijn, omdat Karin in de kamer was. „Hij denkt aan een jachthond, die een haas opjaagt, maar dien door een ander laat schieten," zei de zoon van den herbergier dubbelzinnig. Karin stond met vuurrood gezicht de koffie in te schenken. Nu sprak zij verontschuldigend : „Berger Sven Person en de anderen moeten tevreden zijn met enkel koffie. Wij bieden nu geen drank meer aan hier op de hoeve. " „Ja, dat doen we bij mij thuis ook niet," zei Sven Person. De inspecteur en de zoon van den herbergier zwegen ; ze voelden, dat hij een groot voordeel behaald had. Person begon nu over het nut der onthouding te spreken. Karin bleef staan luisteren. Zij was het eens met al wat hij zeide. De boer zag duidelijk, dat zij op deze wijze moest worden aangepakt, en sprak lang en breed over brandewijn en dronkenschap. Karin herkende in zijn woorden al de stille gedachten, die zij deze laatste jaren over die dingen gekoesterd had. En het verheugde haar ze gedeeld te zien door een zoo machtig en wijs man. Midden onder dit gesprek zag Sven Person Halfvor aan. Hij zat daar, treurig en knorrig ; zijn kopje stond onaangeroerd voor hem. „Ja, 't is wel hard voor hem," dacht Sven Person, „vooral als het waar is, wat de menschen zeggen, dat hij Eijas een eindje op weg geholpen heeft. Eigenlijk was het een goede daad Karin van dien vreeselijken man te bevrijden."