107 eindelijk begonnen zij alle drie te pochen op Sven Persons rijkdom. Zij werden zeer welsprekend en met ieder woord beduidden zij Halfvor, dat hij een al te onbeduidend man was om zich met hen te meten. Halfvor voelde zich heel klein. Hij had bitter berouw, dat hij gekomen was. Karin kwam nu binnen met koffie. Toen zij Halfvor zag, was zij eerst blij, maar dadelijk dacht zij er aan welk een verkeerden indruk 't moest maken, dat hij haar al zoo gauw na 't overlijden van haar man bezocht. Als hij zoo'n haast toonde, konden de menschen wel zeggen, dat hij Eljas niet te best oppaste, om hem gauw kwijt te wezen en haar, Karin, tot vrouw te kunnen krijgen. Ze had liefst gewild, dat hij twee, drie jaar gewacht had met te komen. Dat zou de manier geweest zijn om den menschen te toonen, dat hij Eljas uit ongeduld geen kwaad gedaan had. „Waarom hoeft hij zich zoo te haasten ?" dacht zij. „Hij kan toch wel begrijpen dat ik er nooit toe komen zal een ander te nemen dan hem." Toen Karin binnenkwam, werd het weer stil in de kamer en niemand dacht aan iets anders dan te zien hoe Halfvor en zij elkaar zouden begroeten. 't Was maar nauwelijks, dat hun vingertoppen elkaar raakten. Toen Sven Person dat zag, gaf zijn blijdschap zich in een kort, scherp fluiten lucht ; maar de inspecteur lachte haastig en luid. Halfvor keerde zich rustig tot hem. „Waarom lacht mijnheer de inspecteur?" vroeg hij zacht.