II O „Je kunt wel naar de keuken gaan en haar zelf goedendag zeggen." „Neen," hoorde ze Halfvor antwoorden, „wij beiden hebben elkaar niets meer te zeggen." Karins hart begon te bonzen. Haar gedachten vlogen heen en weer als nooit te voren. Nu was Halfvor boos op haar, en dat was geen wonder. Zij had hem nauwelijks een hand durven geven, en toen de anderen hem hoonden had ze hem niet verdedigd, maar was weggeslopen. Nu geloofde hij dat ze niet van hem hield ; nu ging hij heen en zou wel nooit terugkomen. Neen, nu wist ze niet hoe ze zoo had kunnen doen, zij, die hem zoo liefhad. Opeens viel haar in, wat haar vader altijd placht te zeggen, dat de Ingmarsens zich niet om menschen behoefden te bekommeren ; zij hadden maar Gods wegen te gaan. Karin deed plotseling de deur weer open en stond voor Halfvor, eer hij de kamer weer uit had kunnen komen. „Moet je al weg, Halfvor? Ik dacht, datje vanavond bij ons zoudt blijven." Halfvor bleef staan en staarde ; haar aan. Ze was geheel veranderd ; blozend en warm stond ze voor hem en er was iets teers en aandoenlijks over haar, zooals hij vroeger nooit gezien had. „Ik ben van plan heen te gaan en nooit weer te komen, " zei Halfvor. Hij begreep niet wat ze wilde. „Och, kom nu en drink je koffie uit," zei Karin.