III Ze nam hem bij de hand en leidde hem naar de tafel. Ze werd beurtelings rood en bleek, terwijl ze daar liep. De moed begaf, haar telkens, maar ze hield vol, hoewel hoon en verachting dragen 't bitterste lijden was, dat zij zich denken kon. „Nu zal hij ten minste zien, dat ik met hem de lasten wil dragen, " dacht zij. „Berger Sven Person, en alle anderen," zei Karin, „Halfvor en ik hebben samen nog nergens over gespro- ken, omdat ik pas zoo kort geleden weduwe ben ge- worden. Maar nu geloof ik, dat het 't best is, dat alien hooren, dat ik liever met Halfvor trouwen wil dan met iemand anders." Zij hield even op, omdat haar stem beefde. „De menschen mogen zeggen wat ze willen, maar Halfvor en ik hebben geen kwaad gedaan." Toen zij dit gezegd had, leunde Karin dicht tegen Halfvor aan, alsof ze bescherming zocht tegen alle booze woorden, die nu zouden volgen. Allen zwegen, meest uit verbazing over Karin Ingmarsdochter, die er jonger en meisjesachtiger uitzag, dan ze ooit in haar leven gedaan had. Toen zei Halfvor met trillende lippen : „Toen ik je vaders horloge kreeg, Karin, meende ik, dat mij nooit iets grooters kon overkomen. Maar wat je nu doet, gaat toch alles te boven." Maar Karin wachtte meer op de woorden der anderen, dan op wat Halfvor zeggen zou. De angst was nog niet van haar geweken.