IN SION. Niemand moet er zich over verwonderen, dat een oude dorpsonderwijzer soms wat met zich zelf ingenomen is. Daar heeft hij nu levenslang kennis en geleerdheid onder zijn medemenschen uitgedeeld. Hij ziet, dat alle boeren 't leven doorgaan met wat hij hun gegeven heeft, en niemand weet meer dan wat hij, de schoolmeester, hem eens geleerd heeft. Kan hij 't dan helpen, dat hij de gemeenteleden als schoolkinderen beschouwt, hoe oud ze ook mogen worden, en dat hij meent, dat hij wijzer is dan alle anderen ? Ja, zulk een echte, oude schoolman heeft nu en dan moeite iemand als volwas- sen te behandelen, want hij ziet nog in ieder het kinder- gezichtje, met ronde, volle kinderwangen en fromme, starende kinderoogen. 't Was op een Zondag in den winter, na de gods- dienstoefening. De predikant en de schoolmeester ston- den te praten in de kleine, gewelfde sacristie. Zij waren aan 't spreken over het Leger des Heils. „Dat is een wonderlijk bedenksel," zei de predikant. „Nooit heb ik gedacht, dat ik zoo iets zien zou." Jeruzalem. 8