I 1 4 De meester zag den predikant streng aan. Hij vond dat deze recht onbehoorlijk sprak. Hij, de dominee, zou toch niet meenen, dat zulk een dwaasheid ooit in hun gemeente voorkomen zou. „Ik denk ook niet, dat dominee dat ooit te zien zal krijgen," zei hij met nadruk. De predikant, die zich wel bewust was, dat hij zwak en gebroken was, liet meestal den schoolmeester regee- ren, zooals hij wilde, maar hij kon niet laten met hem te twisten. „Hoe kan meester zoo zeker zijn, dat wij hier 't Heilsleger misloopen ?" vroeg hij. „Co," antwoordde Storm, „waar de dominee en de schoolmeester elkaar trouw zijn, kan zulk ontuig niet binnendringen." „Ik weet niet of meester mij wel trouw is. U preekt immers op uw eigen houtje daar in Sion, " zei de pre- dikant ietwat scherp. Eerst zweeg Storm een poos. Toen zei hij zacht : „Dominee heeft nooit gehoord hoe ik preek." Dat Zendingshuis was een echte steen des aanstoots. De predikant had er nooit een voet gezet. Toen zij er nu over gesproken hadden, werden de beide oude vrienden er zeer bezorgd over, of ze ook iets kwetsends gezegd hadden. „Ik ben zeker onrechtvaardig tegen Storm geweest," dacht de predikant. „In al de vier jaar, dat hij 's Zon- dagmiddags bijbellezing houdt in 't Zendingshuis, heb