I1 5 ik 's morgens meer menschen in de kerk gehad dan ooit te voren, en ik heb niets van een scheuring in de kerk gemerkt. Hij heeft de gemeente niet geschaad, zooals ik verwacht had. Hij is een goed vriend en een trouwe dienstknecht. Ik zal trachten hem te toonen hoe ik hem waardeer." En door die kleine oneenigheid op dien Zondagmorgen kwam het, dat de predikant dien middag de voordracht van meester Storm in 't Zendingshuis ging hooren. „Ik zal Storm eens een groot pleizier doen," dacht hij. „Ik zal eens gaan hooren hoe hij in zijn Sion preekt." Onder de wandeling liep de predikant te denken aan den tijd toen 't Zendingshuis gebouwd werd. Neen, wat was toen de lucht vol profetieën geweest, en hoe zeker had hij gemeend, dat God iets groots voorbereidde. Maar hij had er niets van gehoord. „Onze lieve Heer moet op andere gedachten gekomen zijn, " dacht hij, en tegelijk lachte hij in zich zelf, omdat hij zulke wonder- lijke dingen van onzen lieven Heer dacht. Het Sion van den schoolmeester was een groote zaal met lichte muren. Houtsneden van Luther en Melanchton in met bont afgezette mantels hingen aan den muur. Onder langs de zoldering waren mooie teksten geschilderd, in lijstjes van bloemen en hemelsche trompetten en bazuinen gevat. Boven een estrade, achter in de kamer, hing een kleine oleographie, die „De Goede Herder" voorstelde. De groote, kale zaal was vol menschen, en meer was er niet noodig om een vroolijken en toch plechtigen