II 7 veer twintig personen, die aan den ingang bleven staan om niemand te storen. „Ziezoo, " dacht de predikant, „ik wist wel, dat er iets gebeuren zou." En nauwelijks had Storm : „Amen" gezegd of een stem, die van deg p bij roe bi' de deur kwam, viel in : „Ik zou vriendelijk willen verzoeken of ik een paar woorden zeggen mocht." 't Was de innemendste en zachtste stem, die men zich denken kon. „Dat moet Hók Matts Eriksson zijn," dacht de pre- dikant, en velen met hem. „Niemand in de heele ge- meente heeft zoo'n lieve kinderstem." 't Volgend oogenblik drong eene kleine man, met een innemend gezicht, zich door de menschen heen tot de estrade, en achter hem kwam een groepje mannen en vrouwen, die met hem schenen te gaan om hem te steunen en aan te moedigen. De predikant, de schoolmeester en al de toehoorders waren ademloos stil. „Hók Matts komt om ons een groot ongeluk te vertellen," dachten ze. „Of de koning is dood, 6f er is oorlog, 6f ook er zijn een paar arme menschen in de beek geloopen en verdronken." Maar Hók Matts zag er toch niet uit, alsof hij een droevige boodschap te brengen had. Hij scheen plechtig gestemd en bewogen, maar toch zoo blij, dat hij bijna niet laten kon te glimlachen. „Ik wil meester en de gemeente zeggen," zei hij, „dat verleden Zondag, terwijl ik in mijn kamer zat met