I Ió mijn volk, de geest over mij kwam, zoodat ik begon te prediken. We konden om de gladde wegen niet hier- heen komen om Storm te hooren, en nu zaten wij te verlangen naar Gods woord. En toen kwam het over mij, dat ik zelf moest spreken. Nu heb ik twee Zondagen gepreekt en nu hebben ze thuis gezegd en mijn buren ook, dat ik hierheen moest gaan en me door allen laten hooren." Hok Matts zei verder, dat hij er verbaasd over was., dat de gave van prediken was neergedaald op een zoo eenvoudig man als hij was. „Maar meester zelf is ook niet meer dan een boer, " zei hij trouwhartig. Na deze inleiding vouwde Hók Matts de handen en zou beginnen te prediken. Maar nu was de schoolmeester van de eerste verrassing bekomen. „Is het je bedoeling, Hók Matts, dat je nu wilt spre- ken ?" viel hij hem in de rede. „Ja, dat is mijne bedoeling," zei de man. Hij werd bang als een kind, toen hij Storms donker gezicht zag. „Ja, maar 't was mijn plan eerst aan meester en de anderen te vragen of ik mocht, " zei hij ootmoedig. „'t Is hier nu gedaan voor vanmiddag," zei Storm beslist. De kleine, vriendelijke man begon te smeeken met tranen in de oogen. „Als ik maar een paar woorden zeggen mocht. 't Is alles maar zooals 't in me opkwam terwijl ik achter den ploeg liep, of op de houtmijt paste, en nu wil het er uit."