r 2 9 Hij nam een boek en ging op de sofa zitten bij 't ven- ster. Gertrud kwam telkens bij hem om hem van zijn boek weg te lokken, maar Ingmar zat daar knorrig en verlegen en wilde niet meê. Moeder Stina zuchtte toen ze hem aanzag. „Je kunt merken, dat hij uit een oud geslacht is," dacht ze. „Men zegt, dat zulke kinderen nooit echt jong kunnen zijn." De drie, die gedanst hadden, waren daar zoo ver- rukt over, dat zij er van spraken om den volgenden Zaterdag naar een krans te gaan. Eindelijk vroegen ze den schoolmeester en zijn vrouw, wat die daarvan dachten. „Ja, als je naar de krans bij Sterken Ingmar gaat, dan mag jelui wel," zei Moeder Stina. „Daar weet ik, dat je alleen fatsoenlijke en bekende menschen ontmoet." Storm stelde een andere voorwaarde. „Ik laat Ger- trud niet uit dansen gaan, als Ingmar niet meegaat en voor haar zorgt." Alle drie stoven op Ingmar af. Hij zei knorrig : „Neen !", bleef stijf in zijn boek zien en las voort." „Ja, 't geeft niet, of je hem wat vraagt," zei Ger- trud op zulk een wonderlijken toon, dat hij niet laten kon op te zien en haar aan te kijken. 't Was dan een wonder, zoo mooi als Gertrud was na dien dans. Maar haar mond lachte spottend, en haar oogen fonkelden, toen ze zich van hem afwendde. 't Was duidelijk te zien hoe diep ze hem verachtte, zooals hij daar zat, leelijk en knorrig, en zonder slag om jong te zijn, Jeruzalem. 9