I 30 Ingmar kon niet anders dan oogenblikkelijk toegeven. Er was niets anders aan te doen. Een paar avonden later zaten Gertrud en haar moe- der in de keuken te werken. Opeens merkte Gertrud, dat haar moeder onrustig begon te worden. Zij hield haar spinnewiel stil en luisterde naar elk woord dat ze sprak. „Ik begrijp niet wat dat is," zei ze. „Hoor je niets, Gertrud ?" „Ja," zei Gertrud, „daar is iemand boven in de school." „Wie kan daar wezen om dezen tijd ? En hoor eens hoe het ritselt en stommelt, en van den eenen hoek naar den anderen zwerft." 't Rammelde en ritselde en stootte en draaide rond in de leege schoolkamer ; Gertrud en Moeder Stina werden er akelig van. „Daar moet toch iemand boven zijn," zei Gertrud. „Daar kan niemand wezen, en ik zal je zeggen, dat 't hier eiken avond zoo is toegegaan, nadat jelui gedanst hebben." Gertrud begreep, dat haar moeder meende, dat het boven spookte omdat er gedanst was. En als Moeder Stina dat ging gelooven, was het uit met alle dansen. „Nuga ik zien wat er daar boven is ! " zei Gertrud. Maar Moeder Stina greep haar bij de rokken. „Ik durf je niet te laten gaan." „Ach ja, Moeder ! 't Is toch 't beste te weten wat er is."