I 33 De loofboomen meenden in hun verlegenheid, dat allen den gek met hen staken. De hommels kwamen aansnorren en hoonden hen, de eksters lachten ze uit en de andere vogels zongen spotliederen. „Waar zullen we toch wat vinden om ons te kleeden ?" dachten de boomen in wanhoop. Maar ze bezaten niet één beschuttend blad op tak of twijg, en hun angst werd zoo groot, dat ze er wakker van werden. Toen ze om zich heen alles nog in rust vonden, dachten ze dadelijk : „Goddank, dat het maar een droom was. Hier is het nog geen zomer. 't Is maar goed, dat we ons niet verslapen hebben." Maar toen ze beter uitkeken, zagen ze, dat de meren al open waren. Riet en gras begon uit den grond te komen, en 't sap stroomde en schuimde al onder hun eigen schors. „Lente is het toch, al is 't nog geen zomer," zeiden de loofboomen. „'t Is maar goed, dat we wakker werden. Nu hebben we genoeg geslapen van 't jaar, nu moeten we voor onze kleeren zorgen." En toen hadden de berken in groote haast, kleine, groen-gele, dartele blaadjes uitgestuurd, terwijl de ahorn zich enkel met groote bloemen tooide. De bladen van de elzen kwamen zoo weinig afgewerkt en gekreukeld voor den dag, dat ze wel gebrekkige kindertjes leken, maar de wilgebladen gleden slank en welgeschapen uit hun hulzen van 't eerste oogenblik af ... . Gertrud liep stil te lachen, terwijl ze over dit alles dacht. Ze wou maar, dat ze met Ingmar alleen geweest