1 35 vlakte, voorbij de hoeve naar 't huis van Sterken Ingmar, aan den zoom van 't bosch. Ingmar kwam spoedig achter de anderen aan en riep ze toe : „'t Is beter, dat we dezen weg nemen." Hij bracht ze op een pad, dat langs 't bosch liep en naar 't boerderijtje van Sterken Ingmar leidde, zonder de hoeve te raken. „Je kent Sterken Ingmar zeker wel?" vroeg Hók Gabriël Mattson aan Ingmar. „Ja, we waren vroeger heel goede vrienden." „Weet je of 't waar is, dat hij tooveren kan ?" vroeg Gunhild. „Och neen," zei Ingmar, maar aarzelend, alsof hij 't half geloofde. „Je kunt ons wel vertellen, wat je weet," ging Gun- hild voort. „Meester zegt, dat we zoo iets niet moeten gelooven." „Meester kan toch niet verbieden te zien wat je ziet, en te gelooven wat je weet." Ingmar had zoo'n behoefte om over zijn thuis te spreken. Alle herinneringen uit zijn kinderjaren drongen zich aan hem op, toen hij de oude hoeve zag. „Ik kan jelui iets vertellen, waar ik zelf bij geweest ben," zei hij. „'t Was een winter, dat Vader en Sterke Ingmar aan de houtstapels in de kolenbranderij werkten, diep in 't bosch. Toen 't Kerstfeest kwam, bood Sterke Ingmar aan alleen bij de stapels te blijven, zoodat Vader op 't feest