I 36 thuis kon zijn. Dat werd ook afgesproken en op Kerst- avond zond Moeder me naar 't bosch, met het Kerstmaal voor Sterken Ingmar. „Ik ging vroeg en kwam tegen den middag bij de kolenbranderij. Juist toen ik aankwam, hadden vader en Sterke Ingmar een houtstapel klaar. Ze hadden dien uit elkaar gehaald en al de heete kolen lagen over 't veld verspreid om af te koelen. Er sloeg rook uit den kolen- hoop en waar de kolen 't dichtst bij elkaar lagen, wilden 'ze vuur vatten, maar dat mocht niet gebeuren. 't Was 't gevaarlijkste oogenblik van 't werk. Vader zei dan ook, zoodra hij me zag : „Ik ben bang, dat je alleen weer naar huis zult moeten gaan, Ingmar. Ik kan Sterken Ingmar niet alleenlaten met dit alles." „Sterke Ingmar liep aan den anderen kant van den kolenhoop in den ergsten rook. „Ach ja, je kunt best gaan, Groote Ingmar. Ik heb wel erger dingen in orde gebracht." „Na een poosje begonnen de kolen toch minderterooken. „Nu zal ik eens zien, wat voor Kerstmaaltijd Moeder Brita mij zendt," zei Sterke Ingmar en nam mij den etensdrager uit de hand en zei : „Ga nu mee en zie eens wat een mooie woning we hebben, je vader en ik." „Hij wees mij de keet waar vader en hij woonden. Als achterwand had die een grooten steen, maar verder waren de wanden van dennetakken en sleedoorn. „Ja, mijn jongen," zei Sterke Ingmar, „je dacht zeker niet, dat Vader zulk een koninklijk paleis in 't bosch