1 40 heen, die aan de deur stonden en kwamen in de kamer. De eerste, dien ze zagen, was Sterke Ingmar. Hij was een klein, gezet -man met groot hoofd en langen baard. „Hij hoort zeker tot een heksen- of toovenaarsfamilie," dacht Gertrud. De oude man stond op een haard en speelde viool. Dat deed hij zeker om de dansenden niet in den weg te staan. De kamer was grooter dan zij van buiten leek. Maar ze was armoedig en vervallen, de naakte houten wan- den zaten vol wormgaten en de balken zagen zwart van den rook. Er hingen geen gordijnen voor de vensters, en er was geen tafellaken te zien. Men kon wel zien, dat Sterke Ingmar alleen woonde. Zijn kinderen waren naar Amerika gegaan. 't Was 't eenige genot van den ouden man 's Zaterdagavonds de jongelui bij zich te lokken met zijn viool. In de kamer was het halfdonker en benauwd, paar aan paar draaide daar rond. Gertrud kon haast geen adem halen en wilde weer naar buiten, maar ze moest blijven. 't Was onmogelijk weer door dien menschenmuur heen te dringen. Sterke Ingmar speelde vast en goed in de maat, maar toen Ingmar Ingmarsen de deur binnenkwam, schoot zijn strijkstok uit, zoodat die kraste over de snaren en de dansenden bleven staan. „Neen, neen," riep hij. „'t Is niets, dans maar door." Ingmar sloeg den arm om Gertrud om te dansen en