1 39 oogenblik nog warm rood getint was, zag er nu blauw- achtig grauw uit ; alleen hier en daar in 't bosch glom nog een blad als een rood heksenoog. Gertrud was in één verbazing over Ingmar, die zoo veel en zoo lang gesproken had. Het trof haar, dat hij 't hoofd wat opgeheven had en met vaster tred liep. Hij was geheel veranderd, sinds hij op zijn vaderlijk erfgoed gekomen was, vond ze. Gertrud wist niet, waar- om haar dat zoo onaangenaam aandeed. Ze zette zich toch spoedig over dien indruk heen, en begon met Ingmar te schertsen, en vroeg hem of hij nu van plan was te dansen. Eindelijk waren ze aan een klein grijs huisje gekomen. Binnen brandde licht, de kleine vensters lieten zeker te weinig daglicht door. Vioolspel en 't geluid van dan- sende voeten klonk hun in de ooren, maar de meisjes bleven staan en vroegen verbaasd : „Is het hier ? Kan iemand hier dansen?" Het scheen hun toe, alsof de kamer nauwelijks een enkel paar kon bergen. „Och," zei Gabriel, „ga maar binnen ; de kamer is zoo klein niet, als ze lijkt." De deur was open en daar buiten stonden de jonge menschen, die zich warm gedanst hadden. De boerinnen gebruikten haar hoofddoeken als waaiers, de boeren trok- ken de korte zwarte buizen uit, om te dansen in de lichtgroene vesten met de roode mouwen. De nieuw aangekomenen drongen door de menschen