1 44 Tusschen de dansen in gingen de jongelui naar buiten in den stillen lentenacht. 't Was scherp koud ze werden spoedig genoeg afgekoeld. 't Was stikdonker en omdat niemand lust had naar huis te gaan, zeiden allen : „We moeten nog wat wachten eer we weggaan: :De De maan zal straks wel opkomen. Nu is het donker." Op een oogenblik, dat Ingmar met Gertrud buiten de deur stond, kwam de oude man naar buiten en nam hem meê. „Kom, ik zal je wat laten zien," zeide hij. Hij nam Ingmar bij de hand en leidde hem door een groep dicht struikgewas, dat achter 't huis stond. „Blijf nu hier staan en zie naar beneden," zei hij. Ingmar zag neer in een kloof. Op den bodem blonk flauw iets wits. „Dat is zeker het Langsfors," zei hij. „Ja, daar kun je op aan, dat die het is," zei de oude, „maar waar denk je dat zulk een° waterval goed voor is ?" „Men zou er wel een zagerij of een molen op kun- nen zetten," zei Ingmar. De oude lachte luid, hij sloeg Ingmar op den schouder en stootte hem in de zij, zoodat hij hem haast in de kloof had doen vallen. „En wie zal hier een zagerij bouwen, wie zal hier rijk worden, wie zal de Ingmars- hoeve terugkoopen ?" „Ja, ik wou, dat ik het wist," zei Ingmar. De oude begon van een groot plan te vertellen, dat hij gemaakt had. Ingmar moest Tims Halfvor overhalen