1 45 een zagerij over den waterval te bouwen en die van hem pachten. Sterke Ingmar had al die jaren aan niets anders gedacht, dan aan een middel om den zoon van Grooten Ingmar weer tot rijkdom te brengen. Ingmar stond stil naar den waterval te kijken daar beneden. „Kom nu, zullen we weer naar binnen gaan om te dansen ?" zei Sterke Ingmar. Maar jonge Ingmar bewoog zich niet. De oude man wachtte geduldig. „Als hij van 't echte ras is," dacht hij, „antwoordt hij hier vandaag of morgen nog niet op. Oude menschen moeten tijd hebben om zich te bedenken." Maar terwijl ze daar stonden, hoorden ze een scherp, griezelig blaffen, als van een jachthond, hoog op achter in 't bosch. „Hoor je wat, Ingmar?" vroeg de oude. „Ja, er zijn honden in 't bosch," antwoordde Ingmar. En hij hoorde hoe 't blaffen al dichter en dichter bij kwam, alsof de jachtstoet dwars over 't huis heen zou gaan. De oude man greep Ingmar bij den pols. „Kom meê," zei hij, „gauw naar binnen, zeg ik je." „Wat is er ?" vroeg Ingmar. „Kom meé, " antwoordde de oude. „Wees stil en ga naar binnen." Terwijl ze haastig naar 't huis liepen, hoorden ze 't blaffen vlak bij. „Wat is dat voor een hond ?" vroeg Ingmar meer dan eens. Jeruzalem. I o