1 46 „Naar binnen, gauw naar binnen !" De oude man duwde Ingmar de gang in. Zelf bleef hij op den drempel staan met den deurknop in de hand. „Als er nog iemand buiten is," riep hij met luider stem, „kom dan gauw binnen !" Hij bleef staan met de deur op een kier. Van alle kanten kwamen menschen aanloopen. „Naar binnen," riep hij, „komt dan toch binnen ! " Hij stampvoette van ongeduld. Intusschen werden de menschen in de kamer al ban- ger ; ieder wilde weten wat er dan toch te doen was. Eindelijk was de laatste binnen en Sterke Ingmar sloot en grendelde de huisdeur. „Jullie dwazen, die buiten loopen als de berghond blaft," zei hij. Op 't zelfde oogenblik klonk het blaffen vlak bij de deur, 't ging een paar maal om 't huis heen, een luid, • griezelig blaffen. „Is dat geen gewone hond ?" vroeg een jongen. „Je mag naar buiten gaan en hem roepen als je wilt, Niels Jannson." Allen zwegen om weer naar 't blaffen te luisteren, dat onophoudelijk om 't huis heen ging. Ze vonden dat het akelig, spookachtig klonk, ze rilden en velen wer- den doodsbleek. Och neen, dat was geen gewone hond ; dat konden ze wel hooren. 't Was een of ander ondier, dat uit de hel ontsnapt was. De kleine oude man was de eenige, die zich bewoog;