1 48 zich heen razen. 't Was als een donderbui, die voort- rolde over de aarde. 't Was alsof de heele berg kwam aanrollen en neer- donderde in het dal. En toen 't over hen heen raasde, bogen allen 't hoofd en trokken de schouders in. „Dat verplettert ons," dachten ze, „dat verbrijzelt ons !" — Maar wat hen 't meest aangreep, was niet de vrees voor den dood, maar de ontzettende angst, dat het de vorst der duisternis kon zijn, die door den nacht voortstormde met heel zijn gevolg. Wat hen 't meest deed huiveren was, dat men onder al 't gehuld j ge- schreeuw en klaagtonen hoorde. Het siste en jam- merde, schaterde en huilde, knarsetandde en floot boven hun hoofden. Toen dat, wat in de verte als donder klonk, boven hun hoofd kwam, hoorden ze, dat het bestond uit gejammer en dreigen, uit schreien en tieren, uit hoorn- geschal, knetterend vuur, het huilen van boschgeesten, het hoonlachen van duivels, het suizen van groote vleugels. Zij voelden, dat al het booze uit de afgronden dien nacht was losgebroken en over hen heen stortte. 't Heele veld trilde, en het huis wankelde een oogen- blik, alsof het zou vallen. 't Was alsof paarden over 't dak sprongen, -- hun hoeven sloegen dreunend tegen de dakbalken ; 't was alsof kabouters huilend voorbij den gevel vlogen, alsof vleermuizen en uilen met zware vleugelslagen tegen den schoorsteen aansloegen. Onder dit alles legde iemand zijn arm om Gertrud.