1 49 en trok haar op de knieën. En ze hoorde Ingmar fluisteren : „We moeten knielen, Gertrud, en bidden." Een oogenblik te voren had Gertrud gemeend, dat zij sterven zou, z66 geweldig had de schrik haar aange- grepen. „Dat is niets, dat ik sterven moet," dacht zij, „maar 't vreeselijke is dat de macht van den Booze zoo dicht bij ons is." Maar zoodra ze Ingmars arm om zich heen voelde, begon haar hart weer te kloppen, en 't verstijfde in haar lichaam ontspande zich. Ze drukte zich dicht, dicht tegen. hem aan. Als hij haar maar vasthield, was ze niet bang. 't Was vreemd, hij moest toch zelf ook bang zijn en toch ging er zulk een rust van hem uit. Eindelijk nam 't onweer af en ze hoorden het weg- trekken. 't Nam denzeifden weg als de hond zoo pas, langs het Langfors en 't Bosch in bij den Olofshoed. Maar 't bleef stil, doodstil in de kamer van Sterken Ingmar. Niemand bewoog zich, niemand zei iets. 't Was alsof ze er de kracht niet toe hadden. Men had kunnen denken, dat de schrik alle leven had gebluscht ; alleen nu en dan hoorde men aan een diep ademhalen, dat er nog waren, die leefden. Maar 't duurde lang, heel lang, eer iemand zich verroerde. Enkelen stonden overeind, tegen den muur geleund, anderen waren op de banken neergezonken, maar de meesten lagen op den grond geknield, in angstig bidden verdiept. Allen bleven onbeweeglijk, als verlamd van schrik.