1 5 Zoo verliep het eene uur na het andere en in dien tijd waren er velen die hun ziel onderzochten en be- sloten een nieuw leven te beginnen, dichter bij God en verder van het booze. Want ieder van hen, die daar waren, dacht : „'t Is om iets wat ik gedaan heb, dat dit over ons komt. Dit gebeurt om mijn zonden. Ik hoorde 't wel hoe zij, die voorbijstormden, me riepen en hoonden, en mijn naam uitschreeuwden ! " Maar wat Gertrud aangaat, zij dacht alleen : „Nu weet ik dat ik niet gescheiden • van Ingmar leven kan, maar altijd bij hem zijn moet, om de rust, die van hem uitgaat." Zoo langzamerhand brak de dag aan ; 't zwakke morgenlicht drong in de kamer en bescheen al die bleeke gezichten. Nu en dan hoorde men een vogel zingen. De koe van Sterken Ingmar loeide van honger. Zijn kat, die in de nachten, dat er gedanst werd, nooit in de kamer sliep, miauwde buiten de deur. Maar niemand bewoog zich voor de zon opging van achter de oostelijke bergen. Toen sloop de een na den ander weg, zonder een woord te spreken of van iemand afscheid te nemen. Buiten de deur vonden zij, die heengingen, al de sporen van verwoesting. Een groote den, die vlak bij de deur gestaan had, was aan den wortel afgebroken en gevallen ; takken en hekkepalen lagen over 't veld verstrooid, een paar vleermuizen en uilen waren tegen de muren verpletterd.