1 5 Karin meende, dat ze sterven zou. Zoo ontzettend was ze nog nooit geschrikt. Haar hart stond stil en heel haar lichaam werd dood en stijf als ijs. 't Onweer nam snel af en Karin kwam weer bij. De koude nachtlucht woei de kamer in en na een poosje besloot ze op te staan en 't gat in 't venster dicht te stoppen. Maar toen ze uit het bed stapte, bogen zich de knieën onder haar en ze voelde, dat ze niet loopen kon. Karin riep niet om hulp, maar ging stil weer liggen. „Ik zal wel kunnen loopen, als ik weer tot rust gekomen ben," dacht ze. Na een p,00s probeerde zij 't weer, maar beide beenen waren volslagen krachteloos en zij had geen macht over hen. Ze kon niet staan, maar bleef liggen in 't bed. Zoodra de anderen opkwamen, werd de dokter gehaald. Hij toonde spoedig niet te begrijpen wat er met Karin gebeurd was. Zij was niet ziek en ook niet lam. Hij meende dat 't alles van den schrik kwam. „Karin wordt wel gauw weer beter," zei hij. Karin hoorde den dokter aan zonder een woord te spreken. Zij wist, dat Eljas in de kamer geweest • was en dat hij haar dit aangedaan had. Ze wist ook, dat ze nooit weer beter zou worden. Den heelen morgen zat Karin zwijgend te peinzen. Ze trachtte uit te denken, waarom God deze bezoeking over haar bracht. Ze trad streng met zich zelf in 't gericht, maar kon niet vinden, dat zij een zonde begaan had, die zulk een strenge straf verdiende.