1 55 „God is onrechtvaardig tegen mij," dacht ze. Dien middag liet Karin zich naar Storms Zendingshuis brengen, waar een zekere predikant Dagson in dien tijd sprak. Zij hoopte, dat Dagson haar zou uitleggen, waarom zij zoo hard gestraft werd. Dagson was een geliefd spreker, maar nooit had hij zóóveel toehoorders gehad als dien dag. Goede hemel, wat was dat een menschenmassa bij het Zendingshuis. En niemand sprak over iets anders, dan over wat dien nacht onder het dansen gebeurd was. De geheele gemeente was opgeschrikt en nu waren ze bijeengekomen, om zulk een krachtig Godswoord te hooren, dat de schrik kon verdwijnen. Geen vierdedeel van de toegestroomde menschen kon in 't gebouw komen, maar de deuren en de vensters stonden ver open, en Dagson had zulk een sterke stem, dat ook zij, die buiten stonden, 't konden hooren. De predikant wist wat gebeurd was en waar de menschen naar verlangden. Hij begon zijn preek met vreeselijke woorden over de hel en den vorst der duis- ternis. Hij herinnerde hen aan hem, die in het duister rondsloop om zielen te vangen, die de strikken spant der zonde en tot boosheid verlokt. De menschen rilden, en ze zagen de wereld vol van duivels, die hen in verzoeking brachten en verlokten. Alles was zonde en gevaar. Ze wandelden over val- luiken, ze waren als wilde dieren in 't bosch, ze werden gepijnigd en gejaagd.