1 57 zeiden, dat ze door deze preek waren opgewekt tot het rechte geloof in God. Maar Karin Ingmarsdochter zat onbeweeglijk toen Dagson uitgesproken had, en zag hem aan alsof ze hem verweet, dat hij haar niets had kunnen geven. Op hetzelfde oogenblik riep een schelle stem buiten 't Zendingshuis, z66 hard, dat allen 't hoorden : „Wee, wee, wee over hen, die steenen geven in plaats van brood ! " Karin kon niet zien wie dat riep. Zij moest stil blijven zitten, terwijl de anderen naar buiten snelden. Later kwamen haar bedienden en zeiden haar, dat hij die geroepen had, een lange, donkere man was ge- weest, dien niemand kende. Hij en een mooie blonde vrouw waren op den weg komen aanrijden op een wa- gentje, midden onder de preek. Zij hielden stil en luis- terden, en juist toen ze verder zouden rijden, was de man opgestaan en had gesproken. Enkelen hadden ge- meend de vrouw te herkennen. Ze moest een van de dochters van Sterken Ingmar zijn, die naar Amerika gegaan en daar getrouwd was en die man daar moest haar man zijn. Maar 't was niet zoo makkelijk iemand te herkennen, die men als jong meisje in haar gewone pak gezien had, wanneer ze terugkwam als een vol- wassene met stadskleeren aan. Karin dacht hetzelfde van Dagson als de vreemde. Dat kon men daaraan weten, dat ze nooit meer in 't Zendingshuis kwam.