I 56 Toen Dagson hierover sprak, klonk zijn stem door de zaal als een huilende storm en zijn woorden waren als vlammen. Allen, die hem hoorden spreken, vonden, dat het was als een boschbrand. Met al die duivels en rook en vuur voelde men 't alsof het bosch in 't rond brandt, en 't vuur te voorschijn kruipt uit 't mos, als men er op trapt, en rookwolken in de lucht zweven, die men in- ademen moet, als de hitte de haren der menschen zengt en 't geruisch van den brand hun ooren vult, en vonken hun kleeren in brand willen steken. Dagson joeg de menschen voort op deze wijze, door vuur en wanhoop. Vuur aan alle kanten, voor en achter, en op zij. Er was geen ontkomen aan, allen waren verloren ! Maar door al die verschrikkingen heen voerde hij ze naar een groene plek in 't woud, waar 't alles rust en koelte en veiligheid was. Midden op de bloeiende weide zat Jezus. Hij breidde Zijn armen uit over de vluchtende en gejaagde menschenzielen, en zij legden zich neer aan Zijn voeten, en alle gevaar was voorbij — er was geen neerlaag en vervolging meer. Dagson sprak zooals hij 't zelf voelde. Als hij zich neerlei aan Jezus' voeten, voelde hij vrede en rust en vreesde geen gevaren in 't leven meer. Na de preek van Dagson waren alien geroerd en gelukkig. Velen gingen naar hem toe en dankten hem, terwijl de tranen hun over de wangen stroomden. Zij