16 2 Brita klom langzaam de trap af. De man zei niets, maar trok zich in den winkel terug. Brita volgde hem langzaam. Ze had hem vroeger nooit gezien. Hij had zwart krullend haar, een dichten ringbaard, scherpe oogen en groote, gespierde handen. Hij was goed ge- kleed, maar hij liep en bewoog zich als een arbeider. Hij ging op een ouden stoel bij de deur zitten en wendde de oogen niet van Brita af. De boerin, die achter de toonbank stond, vroeg niets, en wenschte alleen, dat hij heen zou gaan. De man bleef haar aldoor aanzien en liet haar geen seconde met zijn oogen los. Brita voelde 't alsof zijn oogen haar zóó vasthielden, dat ze zich niet bewegen kon. Brita werd ongeduldig ; ze zei in zich zelf : „Ik zou wel eens willen weten wat je nu meent, dat het helpen zal, dat je daar op me zit te passen. Je begrijpt wel, dat ik toch doe wat ik wil, zoodra ik alleen ben." Brita stond zwijgend tegen den man te praten : „Als het nu iets was, dat voorbij kon gaan of beter worden, dan kon je 't wel verhinderen, maar er is niets aan te doen." Aldoor zat de man stil en hardnekkig naar haar te kijken. „Ik zal je wat zeggen. 't Past niet voor ons, Ingmarsens, een winkel te houden, " ging Brita in gedachten voort. „Je kunt je niet voorstellen hoe goed ik het met Gunnar had, tot hij met handelen begon. De menschen hebben me wel gewaarschuwd niet met hem te trouwen.