I 63 Ze hielden niet van hem om zijn zwarte haren, zijn doordringende oogen en zijn scherpe tong. Maar wij hielden van elkaar, zie je, en nooit hebben vee een onvriendelijk woord tegen elkaar gezegd, voor Gunnar den winkel overnam." „Eerst na dien tijd, " ging Brita met haar zwijgende verdediging voort, „is 't niet goed tusschen ons geweest. Ik wil, dat hij handel zal drijven op mijn manier. Ik kan niet verdragen, dat hij bier of wijn aan dronkaards verkoopt, en ik vind, dat hij de menschen alleen moet laten koopen wat nuttig en noodig is, maar dat is onzinnig, zegt Gunnar. En we kunnen niet toegeven, hij niet en ik niet, en nu twisten we altijd, en nu houdt hij niet meer van me, zie je." Zij zag den man met verwilderde oogen aan, alsof ze verwonderd was, dat hij aan haar smeeken geen gehoor gaf. » Maar je kunt wel begrijpen, dat ik niet kan leven onder de schande, dat hij den deurwaarder verkooping laat houden bij arme menschen, of hun een eenige koe of een paar magere schapen afneemt. „'t Kan nooit weer goed worden, begrijp je dat niet ? Waarom ga je niet heen, dan kan ik er een eind aan maken." Maar terwijl de man Brita aankeek, werd ze al rustiger en eindelijk begon ze zacht te schreien. Ze werd geroerd door den vreemde, die haar maar steeds zat aan te zien. 't Was toch wonderlijk van een, die haar in 't geheel niet kende.