I 66 Maar nu was de struik weggehouwen. Natuurlijk was het de schoonzoon, de predikant, die hem niet had kunnen verdragen. Sterke Ingmar had zijn bijl in de hand ; hij klemde de vingers steviger om den steel, toen hij het huis binnenging. Hellgum zat daar met den bijbel voor zich. Hij zag op en keek Sterken Ingmar diep in de oogen. Toen las hij voort met luide stem : „Maar wanneer gij denkt : wij zullen doen als heidenen, en als andere menschen in dit land, die stokken en steenen aanbidden, zal het u niet goed gaan. „Zoo waar ik leef, spreekt de Heer, ik zal u tuchtigen met sterke hand, met uitgestrekten arm en met felle strengheid." Zonder een woord te zeggen ging Sterke Ingmar de kamer uit. Dien nacht sliep hij in de schuur. Twee dagen later trok hij met Ingmar het groote bosch in om kolen te branden en timmerhout te hakken. Zij waren voornemens den heelen winter uit te blijven. Een paar maal was Hellgum opgetreden op een bijeenkomst en had zijn leer uitgelegd, die zooals hij zei, het eenige ware Christendom was. Maar Hellgum was niet welsprekend zooals Dagson. Hij had geen aanhangers gewonnen. Zij, die hem hadden ontmoet op velden en wegen