I 6 5 Den dag na dien ontzettenden dansnacht was Anna Lize thuis gekomen om haar ouden vader te bezoeken en haar man was meegekomen. Hellgum gebruikte zijn tijd om lange wandelingen door de gemeente te maken. Hij maakte kennis met allen, die hij ontmoette en sprak eerst met hen over allerlei gewone dingen, maar als hij van een mensch afscheid nam, legde hij meestal zijn groote hand op zijn schouder en zei een paar woorden tot troost of opwekking. Sterke Ingmar zag zijn schoonzoon niet veel. De oude man werkte steeds samen met Jongen Ingmar Ingmarsen, die weer naar Ingmarshoeve verhuisd was. Die twee bouwden een zagerij bij het Langfors. 't Was een heerlijke dag voor Sterken Ingmar toen de zagerij klaar was, en 't eerste stuk hout aan witte planken gekloofd werd door de schuifelende zagen. Onderweg ontmoette hij Anne Lize. Ze zag er ver- schrikt uit alsof ze zich wel verstoppen wou. Sterke Ingmar liep haastig voort langs het pad. Hij kwam aan zijn huis en bleef met gerimpeld voorhoofd staan. Dicht aan den ingang had, zoolang hij leefde, een groote rozenstruik gestaan ; die was hem lief als zijn oogappel geweest ; hij had nooit iemand toegestaan een roos of een blad van den struik te plukken. Geen kwaad was ooit den boom genaakt. Sterke Ingmar had zoo goed op den struik gepast, omdat hij wist, dat er dwergjes onder woonden.