I 68 arme, ongeleerde smid de waarheid zou gevonden heb- ben, waar zooveel geleerde heeren misgrepen." „Ja," antwoordde Halfvor, „ik weet niet hoe je je zoo zeker kunt voelen." „Dat is Hellgum, waar Halfvor nu mee spreekt," dacht Karin. Ze probeerde het venster te sluiten, maar 't gelukte haar niet. „Maar nu is er immers gezegd," ging Hellgum voort, „dat als iemand u op de eene wang slaat, ge hem ook de andere toekeeren moet en dat we den booze niet moeten weerstaan, en nog zooveel anders in die richting. En dat alles kan niemand doen. De menschen zouden je akkers en bosschen afnemen, en je aardappels stelen, en je zaad wegdragen, als je je eigendom niet ver- dedigde. Ze zouden je de heele Ingmarshoeve afnemen." „Dat kan wel zijn," gaf Halfvor toe. „Ja, dan heeft Christus daar zeker niets van gemeend, dunkt me. Hij heeft maar zoo wat staan praten." „Ik begrijp niet waar je heen wilt." „Zie, er is nog wat anders waar we eens over moe- ten denken," zei Hellgum. „En dat is, dat we zoo onbegrijpelijk ver met ons Christendom gekomen zijn. Er is niemand meer die steelt, en niemand die moordt, en niemand, die weduwen en weezen onrecht doet. Niemand haat of vervolgt nu een ander meer. 't Gebeurt nooit, dat iemand onder ons slecht handelt, nu wij zulk een goeden godsdienst hebben." „Er is wel veel, dat niet is, zooals 't wezen moest,"