I 69 gaf Halfvor zachtmoedig toe. Hij scheen slaperig en niet belangstellend. „Maar als je een dorschmachine hebt, Halfvor, die niet deugt, dan kijk je toch na wat er aan mankeert. En je houdt niet op, eer je weet waar de fout zit. En als je nu ziet, dat het heelemaal niet gaat de menschen er toe te brengen een christelijk leven te leiden, dan moest je toch eens nazien of er ook een fout in 't Christendom zelf kan wezen." „Ik kan niet gelooven, dat er iets zou ontbreken aan de leer van Jezus," zei Halfvor. „Neen, die kan op zich zelf goed genoeg wezen, maar 't zou kunnen zijn, dat die in de war gekomen is. Er kan ergens een wieltje stuk zijn gegaan. Zie je, maar één klein wieltje, en dadelijk staat het heele werk stil." Hij zweeg een oogenblik, alsof hij naar woorden en een bewijs zocht. „Nu zal ik je zeggen, hoe het mij gegaan is een paar jaar geleden. Toen probeerde ik voor 't eerst in ernst naar de leer te leven, en weet je waar dat op uit- liep ? Ik werkte op een fabriek in dien tijd, en toen de kameraden begrepen hoe ik was, lieten ze mij eerst vrij wat van hun werk doen ; toen zorgden ze, dat ik mijn betrekking verloor en eindelijk maakten ze, dat ik de schuld kreeg van een diefstal, die een van hen begaan had, zoodat ik in de gevangenis kwam." „Men komt toch niet altijd bij slechte menschen," zei Halfvor nog even onverschillig.