DE NIEUWE WEG. 't Was in de volgende lente, vlak na 't smelten van de sneeuw. Ingmar en Sterke Ingmar waren juist weer naar 't dorp gekomen om de zagerij in beweging te brengen. Den heelen winter waren ze in 't bosch geweest, en hadden gewerkt in de kolenbranderij, en timmerhout gehakt, en toen Ingmar weer naar de vlakte kwam, voelde hij zich als een beer, die pas uit zijn winterbed gekropen is. Hij was afgewend de zon aan den open hemel te zien schijnen, en knipte met de oogen, alsof zij het licht niet konden verdragen. Het gebulder van den waterval en al die menschenstemmen waren hem ook vreemd en al het gedruisch op de straten hinderde hem onuitsprekelijk. En toch was hij zoo wonderlijk blij, dat alles weer te hooren. Natuurlijk toonde hij 't niet in zijn gang of manieren'; maar dat voorjaar voelde hij zich zoo jong als de nieuwe scheutjes aan de berken. Niemand kan zeggen hoe heerlijk hij 't vond weer op een goed bed te slapen en behoorlijk toebereid eten te krijgen. En dan bij Karin thuis te zijn, die met teedere