1 79 liefde voor hem zorgde als een moeder. Ze had hem nieuwe kleeren laten maken, en telkens kwam zij uit de keuken en stopte hem een lekker beetje toe, alsof hij een kleine jongen was. En dan al dat wonderlijke, dat er gebeurd was sinds hij naar 't bosch gegaan was. Hij had maar onbepaalde geruchten van Hellgums leer gehoord. Maar 't was nu bepaald een genot Karin en Halfvor te hooren vertellen hoe gelukkig ze waren, en hoe zij en hun vrienden elkaar trachtten te helpen om Gods wegen te gaan. „We rekenen er nu op, dat je met ons meêgaat, " zei Karin. Ingmar zei, dat hij er veel lust in had, maar hij moest zich toch eerst bedenken. „Den heden winter heb ik er naar verlangd, dat je ko- men zou, en deel in onze zaligheid hebben," ging Karin voort, „want wij leven niet meer op aarde, maar in het nieuwe Jeruzalem, dat uit den hemel is neergedaald." 't Was ook een goed nieuws voor Ingmar, dat Hellgum nog in 't dorp was. Den vorigen zomer was Hellgum dikwijls bij de zagerij gekomen om met Ingmar te praten en ze waren goede vrienden geworden. Ingmar bewon- derde Hellgum als den uitnemendsten man, dien hij ooit ontmoet had. Nooit had hij iemand gezien, die zoo manlijk en welbespraakt was en zoo vast op zich zelf vertrouwde. Nu en dan, als het heel druk was, had Hellgum de jas uitgegooid en in de zagerij meêgeholpen. Dan