I 84 Na een poos ging Sterke Ingmar van het werk weg. Hij wilde naar de Kerkbuurt gaan om zijn vriend, korporaal Fait, op te zoeken. Hij had in lang geen verstandig mensch gesproken, zei hij. Ingmar was blij dat hij wegging. 't Is zeker altijd zoo : als men lang weg geweest is, wil men niets onaangenaams hooren, maar . wenscht alleen, dat alles mooi en lief en prettig wezen zal. Den volgenden dag kwam Ingmar om vijfuur 's morgens al aan de zagerij. Sterke Ingmar was hem al voor geweest. „Vandaag zul je Hellgum ontmoeten," zei hij. „Hij en Anna Lize kwamen gisteravond laat terug. Ik geloof, dat ze zich gehaast hebben thuis te komen van 't groote feest om jou te bekeeren." „Begin je nu weer?" vroeg Ingmar. Wat de oude man had gezegd, had hem den heelen nacht in de ooren geklonken. Hij kon niet laten er over te denken wie gelijk had. Maar nu wilde hij geen kwaad meer van zijn familie hooren. Sterke Ingmar zweeg een poos ; toen begon hij in zich zelf te lachen. „Waar lach je nu om ?" vroeg Ingmar. Hij zou juist den schutplank uittrekken om de zagerij aan den gang te brengen. „Ach, 't is maar om Gertrud van den schoolmeester." „Wat is er met haar?" „Nu, ze zeggen in 't dorp, dat zij de eenige was, die macht over Hellgum had.