I 8 zijn volgelingen er toe te brengen, dat ze zich bij elkaar houden en hoe hij menschen, die eerst niets van elkaar wilden weten, tot vrienden maakt. En hoe hij van den rijke neemt en het den arme geeft, en hoe hij hun leert over elkaars leven te waken. Ik vind 't alleen jammer, dat al die anderen kindren des duivels genoemd worden en niet mee mogen doen. Maar dat vindt jij natuurlijk niet." 't Verveelde Ingmar den ouden man zooveel kwaad van Hellgum te hooren zeggen. „zoo vredig als 't vroeger hier in de gemeente was !" zei Sterke Ingmar, „maar nu is 't voorbij. In Grooten Ingmars tijd was hier een eenheid zoo groot, dat men algemeen zei, dat hier de meest vriendschaphoudende men- schen van 't dal woonden. Maar nu staan hier de engelen tegenover de duivels en de schapen tegenover de bokken. " „Als wij nu de zagerij maar aan den gang konden krijgen," dacht Ingmar, „dan was ik van dit gepraat af." „'t Duurt zeker niet lang voor 't ook tusschen ons uit is," ging Sterke Ingmar voort. „Als je tot die anderen overgaat, zullen ze je wel niet meer toestaan met mij om te gaan." Ingmar vloekte en stond op. „Ja, als je doorgaat met zoo te praten, kan het wel gebeuren, dat het zoo gaat," zei hij. „Mij dunkt, dat je toch begrijpen moest dat 't niet past, dat je mij opzet tegen mijn familie en tegen Hellgum, die de beste man is, dien ik ooit ontmoette." Hiermee bracht Ingmar den ouden man tot zwijgen