186 maar 't meisje hield vol en ergerde den rechter zóó, dat hij haar eindelijk opsloot in de kleine kamer en haar zei, dat ze daar maar moest blijven zitten, tot haar krankzinnigheid weer over was." „Ik dacht dat je van Gertrud zou vertellen, " viel Ingmar hem in de rede. „Ik kom wel aan Gertrud toe, als je maar geduld hebt. „Ik kon je nu pas vertellen, dat den volgenden dag toen Gertrud en Moeder Stina in de keuken zaten te spinnen, de vrouw van den rechter bij haar binnenkwam. Ze schrikten toen ze haar zagen. Zij, die er altijd zoo tevreden uitziet, was heelemaal beschreid. „Wat is er ? Wat is er gebeurd, en waarom ziet u er zoo bedroefd uit ?" Toen antwoordde Gunhilds moeder : „Men kan er wel niet beter uitzien als men 't liefste heeft verloren wat men had." „Ik wou, dat ik ze een pak slaag geven kon," zei de oude man. „Wie ?" vroeg Ingmar. „Ach, Hellgum en Anna Lize. Zij waren 's nachts bij den rechter geweest en hadden Gunhild meêgenomen. " Nu gaf Ingmar een schreeuw van schrik. „Ja, waarachtig, ik geloof, dat Anna Lize met een roover getrouwd is, " zei de oude. „Midden in den nacht kwamen ze en tikten aan het ven- ster van de kleine kamer, en vroegen waarom Gunhild niet naar de Ingmarshoeve gekomen was. Zij vertelde, dat haar ouders haar hadden opgesloten. Daar had de