187 duivel hen toe gebracht, zei Hellgum. En dat alles hoorden de ouders in hun kamer." „Hoorden zij dat?" „Ja, ze sliepen in de kamer daar naast, en de deur stond op een kier. Ze hoorden alles wat Hellgum zei om hun dochter te verlokken." „Maar ze hadden hem immers van 't erf kunnen laten gooien ?" „Neen, zij vonden, dat Gunhild zelf moest kiezen. Ze konden immers niet gelooven, dat ze heen zou gaan van haar ouders, die zoo goed voor haar geweest waren. Ze lagen er maar op te wachten, dat ze zeggen zou, dat ze niet van haar ouden vader en moeder weg wilde." „Maar ging ze toch ?" „Ja. Hellgum hield niet op voor ze met hem meêging. En toen de rechter en zijn vrouw hoorden, dat ze hem niet weerstaan kon, lieten ze haar gaan. Er zijn men- schen, die niets anders dan zoo kunnen doen. „Maar 's morgens had de moeder er spijt van en smeekte haar man naar Ingmarshoeve te rijden en hun dochter weerom te halen. „Neen," zei hij, „nooit haal ik haar weerom en nooit wil ik haar meer zien, als ze niet uit zich zelf thuis komt. " „Daarom was de vrouw van den rechter gauw naar Gertrud gegaan om haar te vragen met Gunhild te gaan spreken." „En ging Gertrud ?"