190 hun om de ooren : „Zoudt ge den strijd met den dui- vel niet beginnen ? Zult ge voortgaan in zonde te leven ?" Ingmar verzette zich met alle kracht. Hij wilde niet gelooven wat Sterke Ingmar vertelde. „Dat is nu zeker weer iets wat Fált je wijsgemaakt heeft," zei hij. „Ja, dat wilde ik je juist vertellen. Fait is ook al weg. 0, als ik er aan denk, dat al die onzin van de Ing- marshoeve uitgaat, dan durf ik de menschen haast niet meer aanzien." „Hebben ze Fált dan kwaad gedaan ?" vroeg Ingmar. „Ach, dat waren die kinderen ; op een avond, dat ze niet anders te doen hadden, kregen ze in hun hoofd dat ze Fait moesten gaan bekeeren. Je kunt wel begrij- pen, dat ze gehoord hadden, dat Fait een groot zon- daar was." „Maar vroeger waren alle kinderen zoo bang voor Fait als voor een spook, " zei Ingmar. ,, Ja ze waren ook bang ; maar ze hadden zeker be- sloten een echte heldendaad te doen. „Zij kwamen bij Fált, toen hij in zijn hut zat en pap kookte. Toen ze de deur opendeden en Fált daar zagen zitten met zijn borsteligen knevel, zijn gespleten neus, in 't vuur starend met zijn eene oog, werden ze allemaal bang, en een paar van de kleinsten liepen ook weg. Maar tien of twaalf van hen kwamen binnen en vielen op de knieën op den vloer, om den ouden man heen en be- gonnen te zingen en te bidden."