191 „Maar joeg hij ze niet weg ?" vroeg Ingmar. „Had hij dat maar gedaan," zei Sterke Ingmar. „Ik begrijp niet wat hem bezielde. Hij had er zeker over zitten denken, de stumperd, dat hij zoo alleen en verlaten was op zijn ouden dag. En dan was 't ook misschien omdat het kinderen waren. 't Had hem zeker gehinderd, dat ze altijd bang voor hem waren. En toen hij al die ten hemel geslagen oogen zag vol tranen, kon hij ze niet weerstaan. „De kinderen verwachtten telkens, dat hij opstuiven zou en hen slaan. Ze zongen en baden, maar ze waren klaar om weg te vliegen, zoodra hij zich bewoog. „Toen zagen een paar van hen, dat Fált zijn gezicht wat vertrok. „Daar heb je 't al," dachten ze en stonden op om weg te loopen. Maar de oude knipte met de oogen, en er rolde een traan langs zijn wang. „Toen riepen de kinderen : „Halleluja!" en nu is Fait verloren, zooals ik je al zei. Hij doet niets anders dan naar de bidstonden loopen, vasten en bidden en Gods stem hooren." „Ik kan niet inzien, dat dit zoo'n groot ongeluk is," zei Ingmar. „Fait was immers bezig zich dood te drinken." „O, jij hebt zooveel vrienden, dat een meer of minder er niet op aankomt. Je zoudt zeker ook wel gewild hebben dat de kinderen den schoolmeester bekeerd hadden." „Maar je wilt me toch niet wijsmaken, dat die stumpers van kinderen zich aan Storm gewaagd hebben ! " zei Ingmar. Hij was een en al verbazing. 't Moest toch wel