I 98 „Sinds wanneer durf je niet ronduit meer praten, Halfvor ?" vroeg Ingmar. „Ik vraag je alleen of Hellgum de zagerij hebben moet ?" „Hij krijgt hem als je God blijft weerstaan," zei Halfvor. „Zoo, dank je wel, Halfvor, nu weet ik hoe voordeelig 't voor me is tot jelui geloof over te gaan." „je weet wel, dat we 't zoo niet bedoelen," zei Karin. „Ik begrijp jelui bedoeling best. Gertrud en de zagerij en mijn oud tehuis zijn voor me verloren, als ik me niet bij jelui aansluit." Ingmar ging snel de kamer uit. Hij kon daar niet langer blijven. Toen hij buiten op de plaats kwam, dacht hij opnieuw : „'t Is maar 't beste er een eind aan te maken. 't Is 't beste, dat ik precies weet, waaraan ik mij te houden heb. " Hij ging met groote stappen den weg op naar de schoolmeesterswoning. Toen Ingmar het hek naar den tuin van de school opendeed, viel er een licht buitje, een zachte, malsche lenteregen. In den mooien tuin begon alles te knoppen en uit te loopen. 't Gras werd zoo snel groen, dat 't bijna was alsof men het zag groeien. Gertrud stond op de stoep en keek naar den lenteregen, en twee groote meidoorns, die vol jonge blaadjes waren, strekten hun takken uit boven haar hoofd. Ingmar bleef stil staan, verbaasd, dat hier alles zoo mooi en vredig was. En plotseling werd hij kalm na de