200 De vrede van den heiligen dag was weg, en de vroegere opwindig en onrust kwamen terug. Zonder eenige inleiding vroeg hij Gertrud of het waar was, dat zij zich bij Hellgum en zijn aanhangers zou aansluiten. Gertrud antwoordde, dat dit waar was. Ingmar vroeg of ze ook bedacht had, dat de Hellgumianen haar niet zouden toelaten om te gaan met anderen, die niet dachten zooals zij. Gertrud antwoordde zacht : dat ze dat bedacht had. „Vinden je Vader en Moeder het goed?" vroeg Ingmar. „Neen," antwoordde Gertrud, „ze weten nog niets." „Maar Gertrud?" „Stil Ingmar, ik moet het doen om rust te krijgen. God dwingt mij." „Ach !" barstte Ingmar uit. „Dat is God niet, 't is enkel...." Gertrud wendde zich heftig naar hem toe. Toen zei Ingmar alleen. „Ik wil je dit zeggen, dat ik mij nooit bij de Hellgumianen zal aansluiten. Als jij naar hen overgaat, zijn we voorgoed gescheiden." Gertrud zette een gezicht, alsof ze niet begreep wat dit haar aanging. „Doe 't niet, Gertrud," smeekte Ingmar. „Je moet niet geldoven, dat ik lichtzinnig heb gehan- deld. Ik heb mij genoeg bedacht." ,! Denk er dan nog eens over." Gertrud wendde zich ongeduldig af. „Denk er ook nog eens over ter wille van Hellgum,"