201 zei Ingmar in steeds toenemenden toom en greep Gertrud bij den arm om haar vast te houden. Gertrud schudde zijn hand af. „Ben je niet bij je verstand, Ingmar ?" „Ja," antwoordde Ingmar, „maar ik word nog gek door al wat Hellgum heeft uitgevoerd. Dit moet nu uit zijn." „Wat moet uit zijn ?" „Dat hoor je nog wel op een anderen keer." Gertrud trok de schouders op. „Dag Gertrud," zei Ingmar, „en onthoud wel, dat ik je zeg, dat je je nooit bij de Hellgumianen zult aansluiten." „Wat ben je van plan, Ingmar ?" vroeg 't meisje en begon onrustig te worden. „Dag Gertrud, en denk aan wat ik gezegd heb," riep Ingmar. Hij was al den heuvel af. Ingmar sloeg weer den weg naar huis in. „Als ik nu maar zoo wijs was als Vader," dacht hij. „Als ik de macht van Grooten Ingmar maar had. Wat moet ik beginnen ? Ik verlies alles wat ik lief heb en ik weet geen raad !" 't Eenige wat hij zeker wist was dat, als al die ellende over hem kwam, Hellgum er niet heelhuids af zou komen. Ingmar ging naar 't huis van Sterken Ingmar om Hellgum te ontmoeten. Toen hij daar voor de deur stond, hoorde hij luid en heftig praten. 't Scheen, dat er gasten