202 waren, en Ingmar keerde terug. Terwijl hij heenging, hoorde hij een man met een toornige stem zeggen : „Wij zijn met ons drieën broers, en hebben een langen weg afgelegd om je tot verantwoording te roepen, John Hellgum, over onzen jongsten broer, die voor twee jaar naar Amerika reisde. Daar heeft hij zich bij de gemeente aangesloten en dezer dagen kregen we bericht, dat hij krankzinnig geworden is door het tobben over je leer." Ingmar haastte zich voort. Er waren zeker meer dan hij, die over Hellgum te klagen hadden en a llen even hulpeloos waren. Ingmar ging naar de zagerij. Sterke Ingmar had die aan den gang gebracht. Midden onder het geraas en geschuifel van de zaag en 't gebruis van den waterval, meende hij een schreeuw te hooren. Hij luisterde er toch niet verder naar. Hij had nergens ooren of oogen voor. Hij voelde niets dan zijn sterken haat tegen Hellgum. Hij liep in zich zelf op te noemen alles, wat Hellgum hem ontroofd had ; Gertrud en Karin en de zagerij en zijn thuis. Nog eens meende . hij een schreeuw te hooren. Toen kwam de gedachte bij hem op, dat er strijd gekomen kon zijn tusschen Hellgum en de vreemde mannen. „'t Zou geen zonde zijn als ze hem lam of dood sloegen," dacht hij. Toen hoorde hij luid om hulp roepen, en Ingmar sprong de helling op. Hoe dichter hij bij 't huis kwam, hoe duidelijker hij