205 was weer opgestaan en stond tegen den muur geleund. Hij hield den bijl nog in de hand. Zijn gezicht was met bloed overstroomd. Karin had de vluchtenden niet gezien. Ze meende, dat Ingmar Hellgum aangevallen was en hem gewond had. Zij werd zoo verschrikt, dat haar knieën knikten. „Neen, dat is toch niet mogelijk," dacht ze, „dat iemand van onze familie een moordenaar worden kan." Maar op 'tzelfde oogenblik dacht ze aan de geschiedenis van haar moeder. „Daar komt het van," mompelde ze. Karin liep Ingmar voorbij en naar Hellgum. „Neen, neen, eerst Ingmar," riep Hellgum. „Men helpt toch niet eerst den moordenaar en dan zijn offer," antwoordde Karin. „Eerst Ingmar, eerst Ingmar ! " riep Hellgum weer. Hij was zoo opgewonden, dat hij den bijl tegen haar zwaaide. „Hij heeft immers de moordenaars verslagen en mijn leven gered." Toen Karin begreep wat er gebeurd was, en zich naar Ingmar wendde, was hij al opgestaan en de kamer uitgegaan. Karin zag hem wankelend over de plaats gaan. Zij sprong hem achterna. „Ingmar, Ingmar," riep zij. Ingmar liep door zonder zelfs maar om te kijken. Karin haalde hem zonder moeite in. Zij legde de hand op zijn arm. „Blijf hier, Ingmar, laat mij je ver- . binden. " Ingmar rukte zich los en liep door. Hij liep als een blinde rechtuit, over stok en steen, zonder 't pad te