206 volgen. Bloed uit de wond was onder zijn kleeren door- gesijpeld ; 't was in zijn eenen schoen geloopen en vulde dien. Bij elken stap dien hij deed, werd het bloed uit den schoen geperst en liet roode sporen op het veld achter. Karin volgde hem de handen wringend. „Blijf toch hier, Ingmar. Blijf toch ! Waar ga je heen ? Blijf toch hier." Ingmar liep door, recht 't bosch in, waar niemand was, die hem helpen kon. Karin kon de oogen niet van zijn schoen afwenden, die vol bloed was. Telkens werden de sporen al rooder en rooder. „Nu gaat hij 't bosch in en laat zich doodbloeden," dacht Karin. „God zegen je, Ingmar, omdat je Hellgum hielp," zei Karin zacht. „Daar hoorden de wil en de moed van een man toe." Ingmar liep door, zonder naar haar te luisteren. Karin liep hem voorbij en ging voor hem staan. Hij week uit zander op te zien en mompelde alleen : „Ga heen en help Hellgum." „Ik moet je wat zeggen, Ingmar. Halfvor en ik waren zoo bedroefd over wat we bespraken vanmorgen. Ik was op weg naar Hellgum, om hem te zeggen dat, hoe het ook ging jij de zagerij behouden moest." „Ja, nu moet je ze maar aan Hellgum geven," antwoordde Ingmar. Hij liep daar, strompelend over stok en steen, maar hij liep.