208 woord voor God en menschen, als je zoo je leven vergooit. En dit moet je weten, als ik wat doen kan, om je lust tot leven te geven, dan hoef je 't mij maar te zeggen." Ingmar bleef staan. tTj hield zich aan een boomstam vast om niet te vallen. Ze hoorde hem weer wantrouwend lachen. Toen zei hij „Zou je Hellgum terug willen zenden naar Amerika ?" Karin stond stil naar den bloedplas te kijken, die zich om Ingmars linkervoet vormde. Ze trachtte zich duidelijk te maken wat haar broeder van haar eischte. 't Zou zeker beteekenen dat ze uit den hemelschen lusthof, waar zij den heelen winter geleefd had, weer terug zou moeten naar de arme, ellendige, zondige wereld, die zij verlaten had. Ingmar keerde zich geheel naar haar toe. Zijn gezicht was geelbleek, het vel zat strak om de beenderen aan de slapen en den neus, als bij een doode. Maar de groote onderlip stond sterker vooruit dan ooit en de strakke trek om den mond was heel scherp. 't Was niet te verwachten, dat hij zijn eisch zou intrekken. „Ik geloof niet, dat Hellgum en ik samen hier in de gemeente zouden kunnen leven," zei Ingmar, „maar ik zie wel, dat ik voor hem wijken moet." „Neen," zei Karin snel, „als ik je maar mag oppassen, zoodat je in 't leven blijft, dan beloof ik je te zorgen, dat Hellgum heengaat." „God kan ons wel een anderen helper zenden," dacht