209 Karin, terwijl ze dit zei, „maar ik zie nu geen anderen uitweg dan Ingmar toe te geven." Ingmar werd verbonden en verzorgd. De wond was niet gevaarlijk; hij moest alleen eenige dagen volkomen rusthou- den. Hij lag te bed boven in 't huis, en Karin zat bij hem. Den heelen dag had Ingmar liggen ijlen. Hij sprak over alles wat er dien dag gebeurd was. Karin begreep al gauw, dat het niet alleen Hellgum en de zagerij waren, die hem bezighielden. Tegen den avond werd hij rustig en helder ; toen zei Karin tegen hem : „Hier is iemand, die je spreken wil." Ingmar antwoordde, dat hij te moe was om iemand te spreken, maar Karin antwoordde : „Ik denk dat dit je goed zal doen." Kort daarna kwam Gertrud binnen. Zij zag er ernstig en bewogen uit. Ingmar had ook van Gertrud gehouden toen ze speelsch en vol scherts was, maar toen had zich altijd iets in hem tegen die liefde verzet. Nu was een lang, moeielijk jaar van verlangen en onrust over Gertrud heengegaan, en had haar zoo gemaakt, dat Ingmar een onweerstaanbaar verlangen voelde om haar te winnen, zoodra hij haar maar zag. Toen Gertrud bij 't bed kwam, legde hij de hand over de oogen. „Wil je me niet zien ?" vroeg Gertrud. Ingmar schudde het hoofd. Nu was hij als een grillig kind. Jeruzalem. 14